De innerlijke stem
fluisterde niet meer
Zij zong, heel helder
klinkend als een klok
Terwijl het tranendal
niet langer in de mist verdween
maar als een klaterende waterval,
een schitterende regenboog,
mijn geest, mijn innerlijk bescheen.
De baringspijn bleek stralend mooi
en het ter wereld brengen van dit kind,
schonk mij mijn ware levenslicht.
ik aanschouwde haar liefdevol gezicht.
Toen ik haar in mijn armen sloot,
won de vrijheid van de dood.
M-T.